30/11/14

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΜΑΙΡΗ ΤΗΝ ΠΙΝΕΖΑ...

 Με το μεγάλο βιβλίο ,Η Μαίρη Πινέζα , κάθε Τρίτη  προσπαθούμε να ξεκλειδώσουμε τον κόσμο των μαθηματικών!Το βιβλίο διαβάζεται σταδιακά και σε αυτό μας βοηθά μια αράχνη .Γράφουμε τη γνώμη μας σχετικά με το τι θα γίνει παρακάτω στην ιστορία και γίνεται η αφορμή να θυμηθούμε τι έχει προηγηθεί:





Η πινέζα μας βοήθησε να εντοπίσουμε και να καταγράψουμε αντικείμενα στην αίθουσα που της μοιάζουν:












Ύστερα συγκεντρώσαμε τα αντικείμενα που της μοιάζουν:


Και από το κουτί με το ξύλινο οικοδομικό υλικό (που χρησιμοποιείται και για το φετινό portfolio) ξεχωρίσαμε τα σχήματα που μοιάζουν με την πινέζα:




Απομονώσαμε τους κύλινδρους και μιλήσαμε για αυτούς:

Ύστερα οι ομάδες έφτιαξαν το γραφείο του γιατρού της ιστορίας ακολουθώντας το μοτίβο με τις οριζόντιες και κάθετες γραμμές:



Μια τόμπολα ταύτισης με την εικόνα από το βιβλίο:


Διατάξαμε τις πινέζες από την μεγαλύτερη στη μικρότερη και αντίστροφα:

Τα παιδιά έφτιαξαν μια λίστα για το super market την οποία συγκρατεί η πινέζα και φρόντισαν να αντιστοιχίσουν την ποσότητα με τον σωστό αριθμό :








χαρτογράφησαν το εσωτερικό του σπιτιού που ζούσε η πινέζα:






ζωγράφισαν τα αντικείμενα που βρίσκονταν ψηλά και χαμηλά και τα έβλεπε η πινέζα από τη θέση που βρισκόταν:



και συνεχίζουμε..





29/11/14

ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Το να προσπαθεί κανείς να ζωγραφίσει μια ζούγκλα , μια θάλασσα και ένα δάσος με ένα μόνο χρώμα είναι δύσκολο.Δύσκολο να αποτυπώσεις τα επιμέρους χαρακτηριστικά:





όπως δύσκολο ήταν για την ηρωίδα του βιβλίου να αναγνωρίσει τα συναισθήματα που ένιωθε:

Συναισθήματα υπάρχουν πολλά.

Αν και η  Συναισθηματικούλα ένιωθε τις περισσότερες φορές μόνο θυμό και λύπη:







Όταν όμως ο ζωγράφος της μίλησε για την "παλέτα των συναισθημάτων" κατάλαβε πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας:







Το σπουδαιότερο είναι να τα εκφράζουμε .Ένα ρολόι συναισθημάτων είναι πολύτιμο:




Εμείς κρύψαμε το χαμόγελό μας και οι άλλοι έπρεπε να καταλάβουν από τα πρόσωπο μας (κοιτάζοντας τα μάτια , τα μάγουλα ,ακούγοντας τη φωνή μας ) αν ήμασταν χαρούμενοι ή όχι:

Οι ομάδες έπρεπε να ανακαλύψουν σε ποιον ή ποια ανήκουν τα χαμόγελα στις φωτογραφίες:



Ο πίνακας ζωγραφικής του Ντελονέ πέρα από την  αφορμή να μιλήσουμε για αυτόν και το συναίσθημα που δείχνει , στάθηκε και αφορμή για μέτρημα:






Κάθε χαμόγελο κρύβει μια χαρά:





Στη συνέχεια ένα δέντρο σχηματίστηκε .Τα παιδιά ζωγράφισαν τα μέρη του:








κάτω από αυτό ζούσε καιρό τώρα ένας λύκος:

ο μεγάλος λύκος αυτού του βιβλίου:

ώσπου μια μέρα από πολύ μακριά εμφανίστηκε ένας πολύ μικρός λύκος:







Ο μεγάλος λύκος δεν ήταν πια μόνος .Είχε σιωπηλή παρέα τον μικρό λύκο.


Όταν ο μικρός λύκος εξαφανίστηκε ο μεγάλος λύκος ένιωθε θλίψη.έτσι ενώ στην αρχή ήταν χαρούμενος στη συνέχεια τα συναισθήματα του άλλαζαν:





Και τα παιδιά αισθάνονται λύπη:








Αυτό το φως είναι χρήσιμο στο σκοτάδι:




Κάποιοι στο σκοτάδι είναι ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ:

Ο μικρός Νικόλας όμως το φοβόταν:


Και τα παιδιά φοβούνται τα τέρατα και για αυτό τα ζωγράφισαν :



και έπειτα ζωγράφισαν και τους φόβους τους τους οποίους ξεχωρίσαμε σε φανταστικούς και πραγματικούς:





Και επειδή θα συνεχίσουμε να γνωρίσουμε και τα υπόλοιπα  συναισθήματα τους βρήκαμε μια θέση στο σχολείο μας: